Skip to content
Ekim 8, 2007 / hakansezer

Papatya Falları

Ellerimde yine bir sevmiyor sarısı Son papatya falından kalan.

Geride bir papatya tarlası. Talan olmuş, Seviyor’u bulmak adına.

Bu “bu kez son” diye kopardığım kaçıncı papatya.
Başı da sonu da hep aynı. Hep aynı yuvarlak. Hep aynı kısır döngü.
Beyaz seviyor yaprağıyla başla, sonunda hep elinde koca sevmiyor sarısı kalsın.
Her kopan yaprakta canın acısın. Her kopan yaprakta ömrün biraz daha azalsın.

Yere düşen her seviyor yerini sevmiyora bıraksın. Acıtsın canını.
Yaralarına sevmiyor bas. Sevmiyorla biten her papatyayı ezip geç. Yeni bir tane koparmamak için diren. Sonra yenik düş kendine. Yeni bir umutla yeni bir papatya kopar. Her şey başa dönsün.

Her kopan papatyada biraz daha azal. Biraz daha tüket umutlarını. Biraz daha azalsın papatyaların. Yüreğinin papatya tarlalarını talan et. Çiçek açan her karış toprağı çiçeksiz bırak. Yüzünden gülümseme biraz daha azalsın. Kendini kandır. Kendine söz ver papatya falı yok artık diye. Kopartmak yok, somurtmak yok diye. Ama hiçbiri olmasın. Hiçbir sözünü tutama. Kandır kendini.

Şimdi yine kendime söz veriyorum. Yasakladım kendime papatya fallarını. Ama son kez…

Seviyor… Sevmiyor… Seviyor… Sevmiyor…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: